پسر نوح به خواستگاری دختر هابیل رفت.دختر هابیل جوابش كرد و گفت:نه،هرگز،همسری ام را سزاوار نیستی،تو با بدان نشستی و خاندان نبوتت گم شد.تو همانی كه بر كشتی سوار نشدی.خدا را نادیده گرفتی و فرمانش را.به پدرت پشت كردی، به پیمان و پیامش نیز.  غرورت،غرقت كرد.دیدی كه نه شنا به كارت امد و نه بلندی كوهها!

تصور کنید در جایی تاریک زندگی می کردید و حق استفاده از روشنایی آفتاب و آبی آسمان فروشی بود و هر که ثروتمند تر بود بهره بیشتری می برد .

آنگاه ثروتمند کسی بود که می توانست به آسمان نگاه کند و از گرمای آفتاب لذت ببرد . ثروتمند کسی بود که می توانست زیر باران قدم بزند و نوازش نسیم را بر گونه های خود احساس کند . کوهستان را نگاه کند . پرواز پرندگان را . آنگاه شاید دیدن و بوییدن یک گل سرخ شگفت انگیز ترین تجربه ی آدمی می بود .

تصور کنید عشق و دوستی خریدنی بود . آنگاه برای خریدن یک دوست چقدر می پرداختید ؟ اگر اکنون بخواهید روی عزیزان خود و کسانی که به آنها عشق می ورزید قیمتی بگذارید چه بهایی برای آنها تعیین می کنید ؟ آیا اگر آنها خریدنی بودند حتی پول دار ترین انسانها هم قادر به به دست آوردن این همه می شدند؟

اگر تصور کردن و احساس کردن خریدنی بود برای به تصویر کشیدن یک لحظه ی دوست داشتنی در ذهنتان یا برای احساس کردن محبت در قلبتان چقدرباید می پرداختید ؟

شاید زندگی کنونی ما شامل همه ی این چیز های خوب نباشد . بالا خره زندگی بالا و پایین زیاد دارد . شما برای دیدن یک فیلم زیبا حدود دو ساعت فرصت دارید اما برای تجربه ی تک تک زیبایی های زندگی فرصتی به مراتب بیشتر به ما داده می شود .

براستی ثروتمند ترین انسان کیست ؟

اگر این همه  خریدنی بود آدمها به جای تعریف کردن از ماشین آخرین سیستم و خانه ی لوکس شان  شاید بیشتر از تجربه ی دیدن آسمان و باران برای هم می گفتند . و آنان که پول کمتری داشتند با حسرت فقط داستان آسمان آبی و گل سرخ را می شنیدند .

خود را ثروتمند بدانید . پول فقط یک وسیله است که می تواند خیلی خیلی خوب و برعکس خیلی خیلی هم بد باشد . اما یادمان باشد با ارزش ترین چیزهای زندگی را به رایگان به ما داده اند .

ثروت در درون شماست  . در اندیشه و احساس شما . آدمی باید از درون غنی باشد  . اگر اندیشه فقیر داشته باشیم حتی با داشتن ملیونها باز هم فقیریم . آنکه همواره احساس نیاز می کند حتی اگر ثروتمند ترین باشد باز هم فقیر است .

فقر واقعی احساس اذمندانه نیاز است و ثروت واقعی احساس بی نیازی .... (احساس بی نیازی نه خود بی نیازی . تفاوت در وضعیت ذهنی و وضعیت فیزیکی است )

سعی کنید دنیا در شما احساس ضعف یا نیاز نبیند . دنیا مثل اسبی قدرتمند است که باید حس کند سوار کارش از او بر تر است وگر نه به او سواری نمی دهد واگر احساس کند او ضعیف است او را به زمین می زند .

همواره با احساس ثروتمند بودن زندگی و کار کنید . به خود بگویید که اگر الان  مثلا صد ملیون تومان داشتم چه احساسی داشتم . با همان احساس روز خود را شروع کنید .

البته خیلی چیزها مورد نیاز ماست و تهییه آنها پول زیادی می خواهد اما اگر به آنچه که دارید فکر بکنید خدا را به خاطر این همه هزاران با ر شکر خواهید کرد .

شب ها اموال و دارایی های خود را دوباره محاسبه کنید تا ببینید چقدر ثروتمند هستید لست شما  می تواند شامل اینهاباشد :  آسمان - درختان - دیدن رودخانه - آفتاب - دوستانم -  گنجشک های روی درخت خانه - گل سرخ - ستارگان -  مهتاب - لبخند بک دوست - .........................  و خدا .

ثروتمند و شاد باشید

فرهاد

گاه ما میدانیم فلسفه و راهی را که انتخاب کرده ایم ما را به شادی و زیبایی نمی رساند . به وضوح می بینیم که آنان که پیش از ما این راه را آزموده اند به هیچ سعادت و شادمانیی نرسیده اند . اما باز هم اصرار داریم که راهمان و دیدمان را نسبت به زندگی عوض نکنیم و هما ن راه شکست خورده ی قبلی خود را ادامه بدهیم .

و از آنجا که اعمال تکراری نتیجه ی تکراری به بار می آورند چیزی جر همان شکست ها و ناامیدی های قبلی نسیبمان نمی شود .

اما چه چیز باعث می شود که ما تن به تغییر ندهیم و اندیشه های جدید را نپذیریم ؟

شاید رنج تغییر

هیچ تغییری آسان و بی درد نیست . این قانون این جهان است .

علم فیزیک می گوید یک چیز تا زمانی که ساکن و ثابت در جای خود ایستاده است ( انسان اسیر غم و نا امیدی ) تحت تاثیر نیروی مقاوم اصطکاک نیست . فقط اینرسی سکون دارد . اما به محض اینکه شروع به حرکت کرد نیروی جدیدی فعال می شود به نام اصطکاک حال چه اصطکاک با جاده چه اصطکاک با هوا و چه اصطکاک اجزای داخلی آن چیز .

به هر حال اکنون که قصد حرکت کرده اید تا زندگی خود را از وضعیت نا امیدانه و نا مطلوب فعلی خارج کنید نیروهایی را فعال کرده اید که تا کنون بی حرکت و در خواب بودند و کاری به کار شما نداشتند . اما این نیروهای مقاوم از کجا می آیند ؟ا اینها بهای حرکت هستند . تا زمانی که ساکن هستید نه جاذبه و نه اصطکاک و نه مقاومت هوا کاری به کار شما ندارند .

اگر نمی خواهید رنج ببرید پس همچنان ساکن و بی حرکت همچو مرداب بمانید و در ناامیدی و اندوه بسر ببرید . اما اگر قصد صعود کرده اید بدانید که رسیدن به قله ی شادی و موفقیت به بهای غلبه بر نیروی جاذبه ی زمین و اصطکاک به دست می آید .

در هوای آرام اگر ایستاده باشید نهایتا نسیمی ملایم را بر گونه های خویش حس خواهید کرد ا ما اگر شروع به رانندگی کنید هر چه سریع تر پیش بروید مقاوت هوا و اصطکاک و کلا نیروهای مقاوم هم بیشتر خواهند شد .

این طبیعت این جهان است . این بهای حرکت است . یادمان نرود که بدون اصطکاک حرکت و تغییر معنا نداشت . مانع حرکت همان عامل حرکت است .

اما چرا باید هدفی در پیش گرفت ؟ چرا شادی و احساس زنده بودن در حرکت است نه در سکون ؟ تا کنون دقت کرده اید که هنگامی که برای تحقق رویایی تلاش می کنید بیشتر احساس زنده بودن می کنید تا آنگاه که به رویای خویش رسیده باشید ؟ رفتن لذت بخش تر از رسیدن است . بعد از هر رسیدنی ما نیاز به سفری دو باره داریم در غیر این صورت راکد و کسل می شویم .

آدمی همچو رود خانه است و حبات او در جاری بودنش می باشد . رودخانه اگر باز ایستد مرداب می شود . یادمان باشید حتی اگر به دریا هم رسیدیم باز هم باید جاری و در حرکت باشیم . درست است مقصد رودخانه دریاست اما هیچ رود خانه ای با رسیدن به دریا تمام نمی شود .

به نظر من موفقیت و شاد کامی پیش از آنکه در تحقق رویا ها و اهداف ما باشد در دنبال کردن آنهاست .

آنکه زندگی و دنیا را بدینگونه طراحی کرده هدفی هوشمندانه داشته است . دنیا یک مدرسه ی بزرگ است . جای آموزش و همانطور که قبلا هم گفتم بهترین نوع آموزش آن است که با تفریح همراه باشد .

در پس هر هدف و رویایی که بر می گذینیم هدفی والا تر نیز نهفته است . گاه شما برای اینکه کودکی را به راه رفتن تشویق کنید میوه ای خوشمزه را کمی دور از او نگه می دارید تا کودک برای گرفتن آن مجبور به حرکت شود و راه رفتن بیاموزد . رویا ها و اهداف ما را هم کمی دور از ما می گیرند تا برای به دست آوردنشان تلاش کنیم و قوی شویم و درس بگیریم .

بیشتر درسهایی که خداوند برای ما در نظر گرفته در مسیر رسیدن به خواسته ها و اهدافمان نهفته است . داستان کمیا گر پاتئلو کوئلیو که یادتان هست ؟

کیمیاگر به گنج خود رسید اما طی دو سال سفر درسهای زیادی گرفت و اکنون خردمند تر و توانا تر از پیش بود . شاید بدون این درسها و این خرد و آگاهی جدید آن گنج فقط و فقط اسباب زحمت او می شد اما اکنون او می داند گنج واقعی در خود زندگی است نه در موفقیت و ثروت . او گنج خود را همانجا یافت که همیشه ساکن بود اما برای یافتنش نصف دنیا را گشت . گنج هر کدام از ما نیز همینجاست که هستیم اما ابتدا باید شایستگی به دست آوردن آنرا کسب کنیم در غیر اینصورت نه تنها باعث شادی ما نخواهد شد بلکه ممکن است زندگی ما را هم نا بود کند .

یادمان باشد

 موفقیت دو سرعت نیست موفقیت دو ماراتون است .

تغییری که یک شبه حاصل شود دوامی نخواهد داشت و شادی چندانی برای ما نخواهد آورد . ما به اهداف خود خواهیم رسید اما پیش از آن باید درسهای لازم را آموخته باشیم و به اندازه ی کافی رشد درونی کرده باشیم .

اگر قصد ساختن ساختمانی بزرگ و بلند دارید باید پی و فنداسیونی متناسب با آن ریخته باشید در غیر این صورت موفقیت  زود هنگام شما تبدیل  به مصیبت و ویرانی خواهد شد پس در مسیر موفقیت آرام و با صبر گام نهید و اجازه بدهید زندگی خود شما را هدایت کند .

شاید خیلی زود به مقصود خود نرسید اما وقتی رسیدید دیگر بازگشتی در کار نیست . و این خیلی بهتر از زود رسیدن و بعد از دست دادن همه چیز است .

سال نو همه شما دوستان عزیزم مبارک .

برای این سالتون یه اسم بزارید . مثلا سال شادی . یا سال موفقیت  یا عشق یا  سال پول  و یا هر اسم دیگه ای که با هدفتون جور در میاد .

بعد هدفتون رو به جنبه های مختلفی تقسیم کنید  و روی هر فصل یه اسم بزارید و بعد روی هر ماه . مثلا اگه در روابط  اجتماعی و خانوادگی مشکل دارید میتونید امثال رو به نام  سال روابط خوب نامگذاری کنید . و بعد فصل ها رو و ماه ها رو نامگذاری کنید . مثلا ماه دوستی . ماه مهربونی . ماه بخشش . ماه با هم بودن و ................ .

حتی می تونید هفته ها و روز ها رو هم نام گذاری کنید . هر روز که از خواب پا می شید  به خودتون بگید که قصد دارید روز خوبی رو شروع کنید و بدونید که اگه مشکلاتی هم پیش بیاد در جهت رسیدن به هدفتون خواهد بود .

یه سر رسید تهیه کنید و تمام اینها رو بنویسید . نوشته ها قدرت زیادی دارند . تمام ۳۶۵ برگ سر رسید رو هر روز با یک کلمه یا جمله ی زیبا پر کنید . نزارید هدفتون از جلو چشمتون دور شه .

تصور کنید هدفتون مثل یک کودک عزیزه که هر گز چشم ازش بر نمی دارید .

یادتون باشه با ارزش ترین چیز زندگی هیچ نیست مگر  "" عشق  ""

سال پر عشقی داشته باشید .

فرهاد

تاثیر محیط و اجتماع در زندگی آدما کم نیست اما انسان این توانایی رو داره که برتر از هر نیرویی باشه و سرنوشتش رو خود ش تعیین کنه .

گاه فرهنگ جامعه از شما   میخواد کاری رو بکنید که بهش اعتقاد ندارید و اگه بخواید رویا ها ی خودتون  رو دنبال کنید با  نیروهای مخالف رو برو خواهید شد . اما وقتی موفق شدید همون آدما و همون اجتماع دور شما جمع میشن تا ببینن چکار کردید . شما رو تمجید می کنن و از شما یه قهرمان میسازن .

اینا رو گفتم که بگم گاه برای موفق شدن و تحقق رویاهامون باید کمی از جاده ی امن عرف و سنت های اجتماعی خارج بشیم اما نه اونقدر که آشفتگی ایجاد کنیم .

متفاوت بودن و سنت شکنی کار آسونی نیست . یه مثال میزنم : در کشوری که هیج عابر پیاده ای از چراغ قرمز رد نمیشه خیلی سخته که شما یه نفر از چراغ قرمز رد بشی . به آدم احساس گناه دست میده .  اما در کشوری که هیج عابر پیاده ای پشت چراغ قرمز نمی ایسته و همه از چراغ قرمز رد میشن خیلی سخته که شما یه نفر منتظر سبز شدن چراغ بمونی . نگاه های مردم  آزار دهنده میشه . انگار که داری کار بدی میکنی .

آیا تا به حال کاری رو کردید که بهش اعتقاد نداشته باشید  ؟ صرفا به خاطر حرف مردم ؟ جالب اینجاست که اکثر مردم کارهایی رو می کنن که میدونن درست نیست اما فقط بخاطر حرف مردم این کارها رو می کنن .

کسی که شهامت سنت شکنی رو  نداشته باشه شهامت مفلوب کردن تقدیر رو هم نخواهد داشت .

و

 اگر ما  تقدیر رو مغلوب  نکنیم ممکنه تقدیر ما رو مغلوب کنه

اگه فکر میکنید پدر و مادر و جامعه کاری برای شما نکرن بدونید که از این به بعد هم کاری نخواهند کرد پس منتظر کمک کسی نمونید . شروع کنید به حرکت و اهداف زندگیتون رو مشخص کنید  و با دنبال کردن ندای درون مسیر زندگیتون رو پیش ببرید . پیرو قلبتون باشید نه اونچه که دیگران درست میدونن .

برای اینکه ارباب سرنوشت خودتون باشید اول باید خودتون و دنیا رو همونطور که هست بپذیرید . خودتون رو با تمام خوبی ها و بدیهاتون دوست داشته باشید . فقط در این صورته که دیگران هم میتونن شما رو دوست داشته باشن. خودتون رو بیشتر از دیگران دوست نداشته باشید چون اونوقت دیگه اسمش میشه غروز .

خشم و نفرت دو عامل باز دارنده  هستند . تا اونجا که میتونید دیگران رو بخشید و اگه نمیتونید حد اقل زیاد بهش فکر نکنید .

به خوبیها و نقاط قوت خود بیشتر توجه کنید و کمتر روی ضعفهاتون  تمرکز کنید . در مقابل هر نکته منفی که دارید سعی کنید به یک نکته مثبت فکر کنید و او ن رو در خودتون خلق کنید .

به نکات منفی دیگران و محیط  و اجتماعتون زیاد توجه نکنید چون با اینکار این عوامل منفی جون میگیرن و بزرگ میشن . در عوض تا میتونید روی نکات مثبت دیگران و زیباییها و خوبیهای اطرافتان تمرکز کنید . با تمرکز و توچه به خوبیها در آدمها و در محیط این خوبیها و نکات مثبت تقویت خواهند شد .

شما با توچه کردن به خوبیهای دیگران همان خوبیها را در خودتان هم  خلق خواهید کرد و بر عکس با توجه کردن به بدیهای دیگران آن بدی ها را به زندگی خود وارد خواهید نمود .

یادتون باشه همیشه مانع حرکت همون عامل حرکته ( قضیه ی اصطکاک یادتونه ؟ )

اگه در زدگی شما مشکلی یا مانعی هست سعی کنید اون رو به سکویی برای صعود تبدیل کنید . همونطور که ما از اصطکاک ( مانع حرکت ) برای حرکت کردن استفاده می کنیم .

اگه به مشکلات با دید مثبت نگاه کنید خیلی زود تر اونها رو حل خواهید کرد . با محکوم کردن  و شکایت از مشکلات  زندگی فقط و فقط خودمون رو برای مدت بیشتری با اونها در گیر خواهیم کرد .

دیدگاه پلکانی در قبال دیدگاه دیواری :

چند وقت پیش با کسی صحبت می کردم که یک مانع بزر گ سر راهش بود . یک درس سخت که باید پاس میشد تا بتونه بره دانشگاه .  این درس براش شده بود یک هیولا . یک دیوار بزرگ یک سد غیر قابل عبور . البته حق هم داشت  . کی میتونه از سدی به اون بلندی بگذره ؟

یک نکته اینجا بود . در بالای این دیوار یک سرزمین جدید بود . یک دنیای بالا تر و بهتر . بعد از رد شدن از این درس میتونست بره دانشگاه و یک زندگی بهتر داشته باشه  اما این دیوار باید باشه تا مثل یک ستون اون دنیای بالا تر رو نگه داره . پس به جای فکر کردن به دیوار ( مانع ) باید به دنیای بهتری که بالای دیوار بود فکر می کرد ( هدف یا رویا ) . اینطور آدم بیشتر روحیه میگیره .

خب حالا باید دیدگاه دیواری رو باید اصلاح کنیم . میتونیم به جای دیوار به یک پلکان  فکر کنیم . حسن این تصویر اینه که مانع رو برای خودمون غیر قابل عبور نکردیم . از دیوار نمیشه گذشت اما از پلکان میشه بالا رفت . هرچند هم سخت باشه اما باز غیر ممکن نیست .

با مشکلاتتون مهربون باشید . سعی کنید به مشکلاتتون با دید نفرت و خشم نگاه نکنید . خشم و نفرت شما رو در بند می کنن اما عشق   شما رو رها میکنه .

آرام و مطمئن به سمت هدفتون برید و یادتون باشه فقط و فقط وقتی شکست خورده ایدکه امیدتون رو از ست بدید . زمین خوردن جزئی از موفقیته  اما ناامیدی خود شکسته

اگه کسی خواست  ناامیدتون کنه گوشهاتون رو ببندید .با افراد شکست خورده و نا امید   همدم و همنشین نشید . آدمی که زشت راه میره دوست نداره شما قشنگ راه بری چون اونوقت زشتی راه رفتن خودش بیشتر نمایان میشه .

از همه مهمتر اینکه نتیجه ی تلاشتون رو به خدا واگذار کنید و به نتیجه وابسته نباشید . اگر به خواستتون نرسیدید بدونید که به چیز بهتری خو اهید رسید . مطمئن باشید خدا بیشتر از هر کس دیگری حتی خودتون شما رو دوست داره و هوای شما رو داره اما در پشت تمام تجربیات سخت زندگی درسهایی ارزشمند نهفته  است که باید آموخت و این درسها شما رو به خدا نزدیکتر می کنن . اگه به نظرتون اومد که  در جاده ی موفقیت هستید اما از خدا دور شدید بدونید راه رو عوضی رفتید چون موفقیت حقیقی در  عشقه .

یادتون باشه  که اختیار و آزادی و ارباب سرنوشت خویش بودن به این معنا نیست که مثلا شما جو بکارید و بعد تو مزرعتون گندم در بیاد . نه . گندم از گندم بروید چو ز جو . آزادی ما در حیطه ی قوانینی است که   همه ی هستی رو کنترل می کنه . کسی میتونه بر تر از همه ی قوانین بشه که در نیستی رو کوفته باشه . اونوقت واقعا هست میشه .

انسان در عمل اختیار داره و در عکس العمل کرده ی خویش ( کارما ) مجبوره .  ما شاید بتونیم هر کاری بکنیم اما همه ی آنچه که انجام میدیم یا به زبان میاریم یا حتی از فکرمون میگذره باز به سمت ما باز خواهند گشت . حکایت اون نجار در پست قبلی رو که به یاد دارید  .

و دست آخر اینکه یادتون باشه شما بر تر از هر تقدیری هستید . شما ازباب سر نوشت خود هستید . اگر انتخاب کنید و بخواید  که خوشبخت باشید هیچ تقدیری نمی تونه  شما رو به سمت بد بختی ببره

یادتان باشد یا شما تقدیر را مغلوب می کنید یا تقدیر شما را مفلوب خواهد کرد . در عین حال باید بیاموزیم که خود را به خدا بسپاریم . این موضوع ممکن است بسیار متناقض به نظر برسد اما تعادل در درک همین ضد و نقیض ها ی این دنیاست .

موفق باشید

 فرهاد

قبل از اینکه شروع کنم یه کتاب خیلی قشنگ معرفی می کنم . آفرینش فراوانی نوشته ی دکتر دیپاک چوبرا . یک کتاب کوچیک اما پر بار .

چینی ها یک مثل دارن که میگه : ثروت از هیچ بوجود می آید . یک ملیونر چینی از همین اصل استفاده کرد و از هیچ به ثروت رسید البته نه از راه خلاف .

یکی از بزرگترین موانع در راه ثروتمند بودن انسان باور های اوست . شاید شما هم از اونایی هستید که از بچگی بهتون گفتند ثروتمندا آدمهای بد و کثیفی هستند و آخرش هم با یه مریضی بد می می رند و بعد میرن جهنم . چرا؟ چون خلاقیت داشتن ؟ چون یه کار مفید کردن ؟ چون زحمت کشیدن ؟ چون خوش فکر بودن ؟ خب فرهنگ غلط همه جا هست . شاید برای شما هم فقر یک ارزش معنوی بوده و همیشه فکر کردید خدا فقط آدمای فقیر و بیچاره رو دوست داره و اگه پولدار شدی خدا روشو ازت بر می گردونه . اینها باورهای بچگی ما هستند که الان بلای جونمون شدن . همه ما به پول احتیاج داریم و شب و روز واسش کار می کنیم بعد هم آخر سر میگیم پول بده پول کثیفه چرک کف دسته .

با چنین دیدگاهی بعیده که بتونیم موفق بشیم . پول به خودی خود نه خوبه نه بد فقط یک ابزاره مثل هر ابزار دیگه ای بد و خوبش به استفاده کننده بستگی داره .

پول بد نیست عشق به پول بده وابستگی به پول بده .

راستی بگم که منظورم از ثروت و ثروتمند ثروتی نیست که به ناحق به دست اومده یا ثروتمندی که با فریب و له کردن دیگران به ثروت رسیده . ثروت سالم دو ویژگی داره 1 - با خلاقیت و تلاش فرد به دست میاد و در این میان کسی ضرر نمی بینه بلکه دیگران هم منتفع میشن  2 - در تعادله و بیش از حد نیست و انبار نمیشه . اگه بیش از نیاز یا بیش از توان مصرف جمع کنیم باعث فساد ثروت می شیم .

 ثروت باید مثل آب جاری باشه و در صورت رکود مثل آب راکد گندیده میشه و آدم رو مسموم می کنه .

پولی که دست ما میاد باید از مسیر سالمی گذشته باشه در غیر اینصورت آلودگی هاش رو هم وارد زندگی ما می کنه . مثل آبی که با گذشتن از بستری آلوده به دست ما میرسه و با نوشیدنش ما مسموم و بیمار می شیم . پس مراقب بعد چهارم پول باشید . هر پولی برای ما رفاه نخواهد آورد . وقبی ویروسهای پول فعال بشن زنگدی ما پر از آشفتگی و دردسر خواهد شد .

پولی که از طریق نادرست و به بهای ضرر و زیان و رنج دیگران به دست بیاد یا خرج دکتر میشه یا تعمیر گاه .

حالا بریم سراغ تعریف فقر و ثروت :

ثروت و فقر در اصل دو اندیشه هستند . در یک تعریف فقیر کسی است که نیاز مند پول باشد مهم نیست که چقد پول داشته باشید اما تا زمانی که احساس نیاز می کنید فقیر هستید و این فقر در اندیشه ی شماست . چه تفاوتی است بین کسی که ملیاردها دارد اما هنوز حریسانه به دنبال یک سکه می دود و گدایی که برای کسب یک سکه به آب و آتش می زند . هر دو در اندیشه و فکر یکسانند . هردو فقیرند .

اما ثروتمند کسی است که اندیشه ای غنی دارد . او خود را فقیر و نیازمند پول نمی بیند . حتی اگر هیچ نداشته باشد خود را پادشاه عالم می بیند و شان و منزلت برای خویش قائل است . ثروتمند کسی است که به پول احساس نیاز نمی کند . دقت کنید که گفتم احساس نیاز نمی کند نه اینکه نیاز ندارد .

نیاز و احساس نیاز با هم متفاوتند . مرز ظریفی اینحا هست که باید درست تشخیص داده شود . به نظر من ثروت را باید از اندیشه خویش آغازکرد . احساس ما نسبت به خویش و زندگی باید مثل انسانی غنی و بی نیاز باشد نه مثل آدمی درمانده و بیچاره .

پس نباید اندیشه و احساس ما به گونه ای باشد که حس فقیر بودن را به زندگی منعکس کند چون انگاه زندگی همان را به ما باز خواهد گرداند و چیزی جز نا امیدی نسیبمان نخواهد شد .

و مهمتر از همه اینکه باید بدانیم که ثروت هرگز نمی تواند یک هدف باشد بلکه یک  وسیله است . وسیله ای است برای کسب رفاه و لذت بیشتر . و باز هم یادمان باشد که ثروت شاید بتواند رفاه و لذت بیاورد اما شادی و آرامش محصول ثروت نیستند بلکه این دو درونی بوده و محصول نوعی از آگاهی هستند

حیف است همه وقت خویش را صرف رفاه و لذت کنیم و از شادی و آرامش درونی غافل بمانیم  چه بسا ثروتمند باشیم اما هرگز روی شادی و آرامش را نبینیم  . این دو در جایی دیگر به دست می آیند .

و دست آخر اینکه باید دید بالا ترین ارزش زندگی ما چیست و اصلا پول را برای چه می خواهیم و چقدر مورد نیازمان است .

 برای پول کار نکنید  بگذارید پول نتیجه ی کارتان باشد . یک ثروتمند به پول نمی اندیشد بلکه به کاری که باید بکند می اندیشد .

نگذارید مباحث بی معنی مثل علم بهتر است یا ثروت و یا عشق بهتر است یا ثروت ذهنتان را دنبال نخود سیاه بفرستد  این موضوعات اصلا به هم ربطی ندارند و برای سر کار گذاشتن آدمها هستند . این دو موضوع نقیض هم نیستند که قابل قیاس باشند .  مثل این است که بگوییم  درخت بهتر است یا رودخانه . 

بعدا باز بحث رو ادامه می دیم . حالا نظر شما چیه ؟

فرهاد

ذهن مانند یک کودک است  اگر می خواهید کودکتان شخصی با اعتماد به نفس باشد باور موفقیت را در او بپرورانید  . به او مسئولیتهای کوچکی واگذار کنید که مطمئن هستید از عهده اش بر می آید و پس از موفق شدن اورا تشویق کنید و به او بگویید  " آفرین تو موفق شدی تو می توانی "  البته گاهی هم اجازه بدهید شکست بخورد تا یاد بگیرد که با شکستهایش چگونه بر خورد کند  . به او کمک کنید تا هنگام شکست خوردن راهی برای ادامه دادن و حتی تبدیل شکست به یک موفقیت جدید پیدا کند .

زندگی به ما نشان خواهد داد که گاه شکست به خیر و صلاح ما بوده و چه بسا یک شکست کوچک باعث تغییر مسیر ما شده و باعث شود به هدفمان برسیم که در غیر اینصورت ممکن بود مدتها راه اشتباه را طی کنیم .

با ذهن خود نیز همینطور رفتار کنید . اهداف کوچکی بر گذینید و پس از موفق شده خود را تشویق کنید . این اعتماد به نفس شما را برای کار کردن با اهداف بزرگتر بالا می برد .

قانون سکوت را رعایت کنید . در مورد اهداف و استراتژی های خود کمتر صحبت کنید . انرژی منفی دیگران به راحتی می تواند راه شما ر ا سد کند .

نگذارید سخنان منفی دیگران شما را دلسرد کند . آنان که همواره دیگران را دلسرد می کنند افرای شکست خورده و ناامید هستند  . یک فرد موفق از موفقیت دیگران خوشحال می شود  و  حتی برای موفقیت دیگران تلاش و دعا می کند .  هرگز برای موفق شدن پا روی دیگران نگذارید و دیگران را نردبان ترقی خود نسازید چون روزی دیگری همین کار را با شما خواهد کرد . برای رشد روحی خود به دیگران کمک کنید و برای آنان آرزوی موفقیت کنید  ای بزرگمنشی شما را می رساند  در حالی که حسادت نشانه حقارت انسان است .

همواره به خود تلقین مثبت کنید  . کلمات سرشار از انرژی هستند . کلمات انرژی شما را برای ادامه ی مسیر فراهم می کنند .

هرگز دچار غرور نشوید . آدمهای مغرور خود را از دریافت کمک محروم می کنند .  دنیا آدمهای مغرور را زیر پایش له خواهد کرد .

در طی مسیر تا می توانید به دیگران کمک کنید اما در گیر احساسات نشوید .   عاطفی بودن با درگیر عواطف بودن فرق دارد . توازن عاطفی شما را ارتقا می دهد در حالی که احساسات تند و افسار گسیخته شما را از تعادل خارج می کند

به نشانه ها توجه کنید . خداوند از هر طریقی ما را راهنمایی می کند . یک کتاب  یک حرف اتفاقی یا هر چیز دیگری  می تواند یک نشانه یا جواب سوالی باشد . حتی از طریق رویا نیز ممکن است راهنمایی شوید

برای رسیدن به یك هدف و خلق یك خواسته باید باور كنیم كه خواسته ی ما امكانپذیر است و باور کنیم که وجود دارد 

 باید طوری وانمود كنیم (البته برای خودمان و این یك حالت ذهنی است ) كه گویی همین الان خواسته ی ما براورده شده است نه اینكه قرار است در آینده بر اورده شود . به جای اینكه حالت انتظار داشته باشیم باید مانند شخصی باشیم كه به خواسته اش رسیده است . 

شاید این مهمترین نکته در مسیر خلاقیت (خلق آنچه که می خواهیم ) باشد .  یعنی از آخر فکر  و احساس کردن . یعنی به گونه ای رفتار و احساس کنیم که انگار خواسته ی ما براورده شده و ما هم اینک آنرا در اختیار داریم  یا اینکه همین حالا همانی هستیم که آرزوی آنرا داریم .

این دروغ یا فریب خود نیست . برای ذهن فرقی ندارد که آنچه که به آن تلقین می کنید وجود خارجی  دارد یا نه  ذهن فقط آنرا خلق می کند . مانند دستگاه چاپی که نگاتیو را به عکس تبدیل می سازد .  خیلی مهم است که رفتار و احساس شما به گونه ای باشد که گویی اکنون به خواسته ی خود رسیده اید . گویی که کار تمام شده و شما موفق شده اید  . باید با احساس یک آدم موفق زندگی کنید

اگر خواسته ی خود را در آینده در نظر بگیرید و به گونه ای منتظرانه هدفتان را پیگیری کنید  این پیام را به ذهن خود داده اید که من اکنون آدم موفقی نیستم  . من اکنون آنچه را که می خواهم ندارم . و ذهن شما نداشتن را به شما هدیه می دهد چون تصویر و  که برای چاپ به ذهنتان فرستاده اید  تصویر شخص موفق و ایده آلی نیست .

 از خود بپرسید اگر به خواسته ام رسیده بودم الان چه احساسی داشتم ؟ همان احساس را در خود ایجاد و حفظ كنید و با آن احساس راه را ادامه دهید .

هدف را شما تعیین كنید اما راه رسید ن به آن را تعیین نكنید اگر خود را به خدا بسپارید خداشما را از بهترین راه به هدفتان خواهد رساند به شرط اینكه در طی مسییر با خدا همكاری كنید و اصول اخلاقی و معنوی را زیر پا نگزارید 

یادتان باشد كه هر شكستی میتواند پله ای به سمت موفقیت باشد .  فقط و فقط وقتی شکست خورده اید که دست از تلاش بردارید . تا زمانی  که به راه ادامه می دهید مانند رودخانه زنده هستید

ناامیدی تنها شکست است .  

نگذارید ترس مانع انجام کارتان شود  علی رغم ترس خود به کارتان ادامه دهید  . شعار انسانهای موفق این است : بترس ولی انجام بده  اما شعار انسانهای شکست خورده این است : چون می ترسم انجام نمی دهم

و در آخر یک سوال .  چه چیزی به زندگی ارزش و زیبایی می دهد ؟  تمام تلاش ما برای چیست ؟  اول سعی کنید خود و علائق خود را بشناسید و از هدفتان مطمتن شوید  اگر دنبال هدف اشتباه رفتید هر چه سریعتر حرکت کنید  سریعتر از مسیر اصلی دور می شوید .

به نظر من عشق بالا ترین و زیباترین ارزش زندگی است . با عشق کار و زندگی کنید و بدانید که بدون عشق زندگی رنگ و بویی نخواهد داشت  عشق رنگ زندگی است  زندگی خود را زیبا رنگ کنید .

عاشق و شاد باشید

فرهاد

"اگر عمر دوباره داشتم مى كوشیدم اشتباهات بیشترى مرتكب شوم. همه چیز را آسان مى گرفتم. از آنچه در عمر اولم بودم ابله تر مى شدم. فقط شمارى اندك از رویدادهاى جهان را جدى مى گرفتم . اهمیت كمترى به بهداشت مى دادم. به مسافرت بیشتر مى رفتم. از كوههاى بیشترى بالا مى رفتم و در رودخانه هاى بیشترى شنا مى كردم. بستنى بیشتر مى خوردم و اسفناج كمتر . مشكلات واقعى بیشترى مى داشتم و مشكلات واهى كمترى. آخر، ببینید، من از آن آدمهایى بوده ام كه بسیار مُحتاطانه و خیلى عاقلانه زندگى كرده ام، ساعت به ساعت، روز به روز. اوه، البته منهم لحظاتِ سرخوشى داشته ام. اما اگر عمر دوباره داشتم از این لحظاتِ خوشى بیشتر مى داشتم. من هرگز جایى بدون یك دَماسنج، یك شیشه داروى قرقره، یك پالتوى بارانى و یك چتر نجات نمى روم. اگر عمر دوباره داشتم، سبك تر سفر مى كردم .

اگر عمر دوباره داشتم، وقتِ بهار زودتر پا برهنه راه مى رفتم و وقتِ خزان دیرتر به این لذت خاتمه مى دادم . از مدرسه بیشتر جیم مى شدم. گلوله هاى كاغذى بیشترى به معلم هایم پرتاب مى كردم . سگ هاى بیشترى به خانه مى آوردم. دیرتر به رختخواب مى رفتم و مى خوابیدم. بیشتر عاشق مى شدم. به ماهیگیرى بیشتر مى رفتم. پایكوبى و دست افشانى بیشتر مى كردم. سوار چرخ و فلك بیشتر مى شدم. به سیرك بیشتر مى رفتم

به نظر  من جمله ی زیر به بهترین نحو ممکن آزادی را تعریف می کند و محدوده ی آنرا مشخص می کند .

آزادی هرکس جایی تمام می شود که آزادی دیگری شروع

می شود .

بنابر این آزادی امری است  نسبی و از شخص به شخص و از محیط به محیط متفاوت است .

مردم برداشتهای متفاوتی از کردار وعقاید بکدیگر دارند  . مثلا ممکن است عده ای فکر کنند نوع لباسی که شما می پوشید برای آنها و فرهنگ و عقایدشان تحدید کننده و مضر است و  به حریم شخصی  و آزادی شما تجاوز کنند . اما دیگران معتقدند که لباس و ظاهر شما فقط و فقط به خودتان مربوط است  حتی اگر آنرا نپسندند به خود حق دخالت نخواهند داد .  و گروه  سوم هم ممکن است طرف شما باشند و ظاهر گروه مخالف شما را نپسندند .

بیشتر جنگها و کشمکش های اینچنینی از یک مشکل ریشه می گیرند و آن  احساس حق به جانبی است .

حق به جانبی یکی از بزرگترین انحرافهای اجتماعی انسان است . وقتی احساس حق به جانبی کردید  به خود اجازه می دهید  در  عقاید شخصی دیگران و حریم خصوصی آنها و حتی ظاهر و نوع موسیقی که گوش می کنند نیز  دخالت کنید .

بهترین رویکرد این است که هر کس اعتقادات و روش خود را دنبال کند و به دیگران هم اجازه بدهد  به روش خودشان زندگی کنند و اعتقادات خود را داشته باشند . 

 دیگران را همانگونه که هستند بپذیرید حتی اگر اعتقاداتشان را قبول ندارید .

کافیست باور کنید که لزوما حق با شما نیست بلکه دیگران هم به روش خودشان زندگی می کنند  و دنیا را می بینند و فقط امکان دارد راه شما بهتر از آنها باشد .

این یک حس ناخودآگاه است که فکر می کنیم  انسانهایی که متفاوت فکر می کنند دشمن ما هستنند . این اندیشه را اصلاح کنید تا بتوانید با انسانهای متفاوت کنار بیاید و از کنار هم بودن لذت ببرید و دنیای خود را گسترش بدهید .

البته همه اینها به این شرط است که دیگران هم ما را آزاد گذاشته  و به حریم شخصی و اعتقادات ما احترام بگذارند .

این بیشتر تعریفی از آزادی اجتماعی بود . آزادی معنوی بسیار متفاوت است . حتی اگر در بالا ترین سطح اجتماعی آزادی داشته باشیم  باز هم اسیر جسم خاکی و زندگی زمینی خود هستیم تا روزی که در روح خویش آزاد شویم و خود را از قفس تن و نفس ( ذهن ) برهانیم . آنگاه برای همیشه در آزادی خواهیم زیست . چه در جسم و در این دنیا باشیم چه نباشیم  آنگاه که از قفس تن رهیدیم برای همیشه آزاد خواهیم بود . حتی تصور چنین آزادی نیز پیش از تجربه کردنش دشوار و باور نکردنی خواهد بود .

چه بهتر که به جای تلاش برای کسب آزادی اجتماعی برای آزادی معنوی خویش تلاش کنیم . آنگاه آزادی اجتماعی را هم خواهیم داشت .

شاد  و آزاد باشید .

فرهاد

اولین چیزی كه به ذهن آدم میاد اینه  كه :

پس با قلم چی شانس رفتن به دانشگاه  و رتبه اول شدن بیشتره .

 اما  نا خود آگاه توجهم جلب شد به اونا یی كه مربع نورانی قلم چی دور سرشون روشن نشد ه بود  یعنی شاگردای قلم چی نبودن . و این جمله به ذهنم رسید :

 پس بدون قلم چی هم میشه رفت دانشگاه و رتبه اول شد

پدر: دوست دارم با دختری به انتخاب من ازدواج کنی
پسر: نه من دوست دارم همسرم را خودم انتخاب کنم
پدر: اما دختر مورد نظر من ، دختر بیل گیتس است
پسر: آهان اگر اینطور است ، قبول است

پدر به نزد بیل گیتس می رود و می گوید:

پدر: برای دخترت شوهری سراغ دارم
بیل گیتس: اما برای دختر من هنوز خیلی زود است که ازدواج کند
پدر: اما این مرد جوان قائم مقام مدیرعامل بانک جهانی است
بیل گیتس: اوه، که اینطور! در این صورت قبول است

بالاخره پدر به دیدار مدیرعامل بانک جهانی می رود
پدر: مرد جوانی برای سمت قائم مقام مدیرعامل سراغ دارم
مدیرعامل: اما من به اندازه کافی معاون دارم!
پدر: اما این مرد جوان داماد بیل گیتس است!
مدیرعامل: اوه، اگر اینطور است، باشد
و معامله به این ترتیب انجام می شود

نتیجه اخلاقی: حتی اگر چیزی نداشته باشید باز هم می توانید
چیزهایی بدست آورید. اما باید روش مثبتی برگزینید.

منبع: اینترنت                              

کامپیوتر ها طبق یک برنامه ی از پیش نوشته شده عمل می کنن و واکنشهای اونها معمولا از قبل مشخص و تکراریه .

ضمیر ناخودآگاه ما هم همون جاییست  که تمام برنامه های کنترل کننده ی زندگی ما رو در خود داره مثلا اینکه  ما خیلی راحت رانندگی می کنیم یا غذا می خوریم یا حتی نفس کشیدن  ما که تماما ناخودآگاه صورت می گیره . و خیلی کارای دیگه کا تماما یا تا حدی نا خودآگاه هستند و نیاز چندانی به توجه آگاهانه  ندارن

 عواطف مثبت و منفی ما هم اغلب تحت تاثیر همین برنامه ها هستن  .  در  اکثر ما انسانها هم  برنامه ای هست که میگه وقتی عصبانی شدی چکار کن  . وفتی کسی بهت توهین کرد چه واکنشی نشون بده و وقتی ترسیدی فلان کار رو بکن .

اگه دقت کرده باشید واکنشهای ما اکثرا تکراری هستند و ناخودآگاه  . ما هم  عمدتا مدعی هستیم  که خب دست  خودمون نیست و یا اینکه واکنش ما کاملا طبیعیه .

اما آدمای متفاوتی هم هستند که کنترل بهتری روی ذهن و زندگیشون دارن . اونا برنامه های انعطاف پذیر تری دارن و تا حد زیادی روی واکنشهاشون تسلط دران .

این یک کیفیت و مهارته که میشه با تمرین و داشتن یک راهنما به دست آورد . مثلا میتونید اینبار که عصبانی یا ناراحت شدید  یه واکنش متفاوت و سازنده تر نشون بدید . یا وقتی مشکی پیش اومد به جای هول شدن یا نگران شدن و ترسیدن واکنشی متفاوت و مثبت تر نشون بدید .

هر برنامه ای در ناخودآگاه ما بعد از مدتی به شکل یک عادت در میاد که هر چی بیشتر تکرار بشه پر رنگ تر میشه .

حال با این عادات پر رنگ چکار کنیم؟

باید یک برنامه ی مثبت رو کم کم جایگزین کنیم . مثلا بار ها و بارها به خودمو بگیم و بنویسم که  اگه کسی به من بی احترامی یا توهین یا ظلمی بکنه  من کمتر از پیش عصبانی و ناراحت میشم و سعی می کنم علت و اقعی رو بفهمم و از این ماجرا درسی مثبت و سازده بگیرم . یا هر چیز دیگه ای که خودتون درست می دونید

این برنامه ی جدید در اثر تکرار و به مرور زمان پر رنگ میشه و برنامه ی قبلی که شما و رفتارتون رو کنترل می کرد در اثر عدم توجه و تکرار  کم کم کمرنگ و محو میشه و شما میتونید یک عادت جدید و یک شخصیت جدید رو جایگزین کنید

موفقیت و شادی هم دو کیفیت و مهارت هستند که میتونن  تا حد زیادی در ناخودآگاه ما بصورت برنامه در بیان . میشه این کیفیات یا هر کیفیت خوب  دیگری رو بصورت یک عادت در آورد .

 پس عادت کنید که شاد و موفق باشید .

فرهاد

آرامش محصول گونه ای رهاسازیست رها کردن همه چیز و دست کشیدن از نیاز .

در فیزیک نیرو تولید حرکت می کند و حرکت یعنی پایان آرامش . دریای آرامی را در نظر بگیرید که با به حرکت در آمد ن امواج  آرامش خود را از دست می دهد . آرامش یعنی سکون یعنی ایستادن یعنی هیچ .

آرامش یعنی دست کشیدن از تقلای درونی و ذهنی . یعنی سکون ذهن یعنی رها کردن نگرانی ها و کشمکش ها یعنی خالی شدن از آرزو یعنی دست کشیدن از تلاش برای حفظ هستی و هویت خویش و فقط و فقط بودن .

اما چطور میتوان از حرکت باز ایستاد یا ذهن را به سکون رساند و در عین حال یک زندگی پر از تحرک و نشاط و خلاقیت داشت . چطور می توان دست از تقلای ذهنی کشید و همزمان با اشتیاق و عشق و سر شار از خواستن به سمت هدف حرکت و تلاش کرد ؟ چطور می توان از آرزو خالی شد و پر شد از رویا ؟

رمز آن در گردباد است . گرد باد یکی از مهیب ترین و بزرگترین نیروهای طبیعت است . هرچیزی را به سمت خود میشکد و هیچ چیز جلودارش نیست اما نکته ی جالب در مورد این موجود بسیار توانمند و پر حرکت و پرتلاش این است که  گردباد در درون کاملان آرام و بی حرکت است . در وسط گردباد هیچ حرکتی وجود ندارد . حتی یک پر میتواند در وسط آن بی حرکت بماند . آرام آرام .

به نظر یک پارادوکس می آید . آرام بودن در عین جوش و خروش . مستی در عین هوشیاری .  

براستی راز حیات در درک همین تناقض هاست . تعادل نقطه ای میان اضداد است .

باید به احساس بی نیازی رسید باید به حالت و احساسی برسیم که خواسته هایمان و نتیجه ی تلاشمان  برایمان بی تفاوت شود. و از آرزو رها شویم چون آرزو یعنی نیاز و نیاز یعنی ماندن در بند ذهن و این یعنی رنج و نبود آرامش . در عین حال باید بخواهیم تا به دست بیاوریم و باید رویاهای خود را زنده نگه داریم و برای رسیدن به آنها تلاش کنیم

خواسته های خود را به گونه ای پیگیری کنید که گویی نسبت به آنها بی نیاز هستید چون اگر دنیا نیاز را د ر شما حس کند فورا شما را به بند می کشد و این یعنی رنج .

 احساس نیاز را در خود حس کنید. ببینید که چقدر آزار دهنده است روح آدمی را تا چه درجه ای تحقیر می کند .ببینید که نیاز و آرزو لحظه ی حال شما را که همه چیزتان است از شما می گیرد و شما را به دنبال خود می کشاند . ببینید که وقتی چیزی را می خواهید( آرزو و نه رویا ) اما نمیتوانید آنرا به دست بیاورید چقدر رنج می کشید . همیشه به دنبال چیزی در آینده روان هستید به دنبال یک سراب .

نمی توان پر از رویا و احساس نیاز بود( تاکید می کنم احساس نیاز و نه خود نیاز )  و در عین حال آرامش داشت و زندگی و لحظه حال را کامل زیست .

از طرفی ما یاد گرفته ایم که خواسته هایمان را با حالتی آرزو مند پیگیری کنیم مثل یک آدم محتاج .  ما نیا موخته ایم که خواسته ها و رویاهایمان را با حالتی رها و با احساس بی نیازی و بی تفاوتی دنبال کنیم . .

یک مثال می زنم . شخصی را تصور کنید که دنبال کار می گردد و محتاجانه خود را به در و دیوار می کوبد و دست به دامن هر کس و هر چیزی می شود تا بلکه دستش جایی بند می شود . شاید هم درظاهر چیزی نشان ندهد اما درونش سرشار از نیاز و التماس باشد . در واقع او خواسته و نیازی دارد که بدون آن قادر به زندگی کردن( در آرامش زیستن ) نیست . گویی که در حال غرق شدن است و با دست و پا زدن به فکر نجات خویش می باشد ... حال حالت دیگری را تصور کنید .. . شما دنبال کار می گردید با اینکه واقعا به کار و پول آن نیاز دارید اما در درون آرام هستید و به نیاز خود اجازه نمی دهید که به درون شما و درون ذهنتان رخنه کند و شما را آلوده کند . نیاز را همان بیرون نگاه می دارید و در درون احساس خوبی نسبت به خود و زندگیتان دارید . تصور پیدا نکردن کار تنتان را نمی لرزاند و ملتمسانه به دنبال کار نمی گردید .وقتی هم با یک موقعیت شغلی مواجه شدید خیلی آرام و مثل کسی که گویی نیاز چندانی به آن کار ندارد پیگیر آن می شوید اما در عین حال پیگیری شما کامل بی نقص و با همه ی توان است یک تلاش کامل بدون تقلا اما با یک احساس رها وآزاد

حال به سایر موقعیت ها و مشکلا ت زندگیتان فکر کنید آیا می توانید درونتال را از آنها خالی کنید و بگذارید همان بیرون بمانند؟ برای آنها برنامه ریزی و تدبیر کنید اما اجازه ندهید روی احساستان تاثیر بگذارند .

احساستان را پاک نگهدارید و راه آلودگی را ببندید . عشق شایسته ترین احساس برای ورود به وجودتان است . جایگاهی چنین زیبا را نباید و نگرانی و نیازو سایر افکار و عواطف منفی مثل خشم و نفرت آلوده کرد .

اگر شما صاحب باغی پرگل و زیبا بودید که نهری زلال از میان آن می گذشت  اجازه می دادید آن نهر آلوده شود ؟ 

نهر قلبتان سرشار از عشق و آرامش باد

فرهاد

پست بعدی شاید جمعه

خیلی چیز ها به نظر بدیهی و منطقی می آیند مثلا وقتی چیزی را می خواهیم باید برای به دست آوردنش تلاش كنیم و اغلب فكر می كنیم هر چه بیشتر تلاش كنیم شانس موفقیتمان هم بیشتر خواهد بود .

اما اگر چشمهایمان را خوب باز كنیم و به تجربیات گذشته ی خود و زندگی دیگران نظر بیاندازیم موارد زیادی از تلاشهای نافرجام را خواهیم دید .

خواهیم دید كه گاه هر چه بیشتر برای به دست آوردن چیزی تلاش كرده ایم بیشتر و بیشتر از آن دور شده ایم و بر عكس گاه هنگامی كه دست از تلاش بر داشته ایم به راحتی به آنچه كه می خواستیم رسیده ایم .

یك نمونه كه حتما همه تجربه كرده ایم وقتی است كه سعی داریم اسم كسی یا چیزی را كه نوك زبانمان است به یاد بیاوریم اما هرچه سعی می كنیم فایده ای ندارد بعد بی خیال می شویم و رها می كنیم سپس نا گهان همه چیز یادمان می آید .

مورد دیگر وقتی است كه چیزی را نمی توانیم پیدا كنیم و خود را به آب و آتش می زنیم اما پیدا نمی شود اما وقتی دست از تلاش برمی داریم به راحتی آنرا می یابیم .

موارد اینچنینی در زندگی ما كم نیستند .

قصد ندارم از این مطالب نتیجه گیری كنم كه همه آنان كه برای رسیدن به خواسته شان تلاش یا مبارزه می كنند كمتر و كمتر به مطلوبشان می رسند . نه چنین نیست اما گاه تلاش و تقلای ما نتیجه ی معكوس می دهد و بی تفاوتی ما نتیجه مطلوب را به دنبال دارد .

تلاش حركتی مثبت و سازنده است اما تقلا حركتی منفی و مخرب می باشد .

بین این دو تفاوت زیاد است . تلاش با ذهنیتی مثبت صورت می گیرد و همراه با شادی و لذت است  نه خستگی و دل زدگی اما تقلا در خود یاس و ناامیدی دارد و از روی درماندگی می باشد .

تلاش متعادل است و تقلا بی تعادل .

تلاش انرژی روانی ما را زیاد می كند و تقلا انرژی را هدر می دهد . تلاش قدرت ما را افزایش می دهد و تقلا كاهش .

ورزشكاری را در نظر بگیرید كه با نشاط و متوازن با وزنه كار می كند و ورزشكار دیگر با حالتی پر شتاب و بی نشاط وزنه های سنگین تر از حد توانش را بار ها و بار ها بالا و پایین می كند بلكه زود تر به نتیجه ی مطلوب برسد . نتیجه اینكه این فشار اضافی او را از هدفش دور تر و دور تر می كند .

 تا حد  مشخصی می توانیم برای رسیدن به هدفمان تلاش كنیم پس از آن ممكن است به نقطه ای برسیم كه تلاش  بیشتر  ما را نزدیك تر نكند . آنجاست كه باید دست از تقلا بر داریم و آرام بگیریم .

كشاورزی را تصور کنید که زمین خود را شخم می زند و بذر می پاشد .پس از آن منتظر می ماند . حال بقیه ی كار با باران و آسمان است  . او گوش به زنگ و مراقب است اما دیگر تقلای بیهوده نمی كند . نیازی نیست به شدت قبل كار كند اما فصل برداشت كه شد باز هم تلاشی نو شروع می شود .

نمونه ی بارز تقلا در دانش آموزان و دانشجویان به چشم می خورد . به خصوص كه سیستم آموزش ما بر مبنای نمره و آزمون بر پا شده نه یاد گیری .

آموزش باید شادمانه و با نشاط باشد اما انتظار و فشار بیش از حدی كه به  دانش آموزان و دانشجویان وارد می شود آنان را به تقلا وا می دارد و هر چه بیشتر پیش می روند از اصل یاد گیری دورتر می شوند .

 گاه فشار می تواند به عنوان یك عامل مثبت و محرک در خدمت آموزش باشد اما وقتی از حد تعادل خارج شد  تبدیل به عاملی مخرب می شود .

 قصد ندارم آدمها را به دو دسته ی سیاه و سفید تقسیم كنم .  قطعا موقعیت اكثر ما چیزی بینابین این دو حد است .نه اینكه آدمها صرفا   تلاش گر باشند  یا تقلا گر . اما  بهتر است لیوان ما پر تر از نیم باشد ( در جهت مثبت حرکت کنیم )  تا موفقیت  ما كامل تر گردد .

در بحث بعد رابطه ی بی تفاوتی و  دست از تقلا کشیدن را با خوش اقبالی و شانس بررسی خواهیم كرد .

یک نشانه ی دیگر برای اینکه بدانیم چقدر در لحظه زندگی می کنیم شغل ماست . اگر کارمان را دوست نداریم اما خود را ناچار به انجام آن می بینیم مثلا به این دلیل که حقوق و درآمد آن به ما احساس امنیت می دهد و یا اینکه حقوق بازنشستگی آن امنیت دوران پیری ما را تضمین می نماید باز هم باید بگویم که ما در لحظه حال زندگی نمی کنیم .

در کل نشان بارز نزیستن در لحظه حال ناشاد بودن از خویش و زندگیست .

شاید شغل ما زندگی و معاش ما و دوران باز نشستگی ما را تضمین کند اما این ممکن است به بهای از دست دادن رویاهایمان باشد . آنگاه همه عمر کاری را کرده ایم که دوستش نداشته ایم و به ما شادی رضایت نمی داده . آنرا انجام داده ایم فقط به این دلیل که اسودگی و امنیت ما را تضمین می کرده .

امنیت گویی یعنی همه چیز .

اما من باور دارم که عشق یعنی همه چیز 

اگر می خواهید ببینید که اکنون در مسیر درست قرار دارید یا نه خود را در ۳۰ یا ۴۰ سال بعد تصور کنید . به پشت سرتان نگاه کنید . به خود چه خواهید گفت ؟ که عمرم را تلف کردم ؟ در پی چیزی گذشت که دوستش نداشتم ؟ 

فرصت تغییر همین الان است . اگر چیزی را انتخاب کنید که از ته قلب دوستش ندارید به انتهای سفر که رسیدید خواهید دید که قدمی هم پیش نگذاشته اید . سفری کرده اید به هیچ کجا .

رویاهایتان را فراموش نکیند . اگر هم هنوز رویایی ندارید بدانید که رویای شما جایی در انتظار شماست . اگر فراموشش نکیند دیر یا زود پیدایتان خواهد کرد .

داستانهای قهرمانان و فیلم های حادثه ای همواره ما را به خود جذب می کنند اینها قصه ی انسانهاییست که رویای خویش را دنبال می کنند و از مبارزه نمی هراسند.

زیستن در لحظه یعنی حضور در لحظه . یعنی حضور آگاهی . مثلا هنگام غذا خوردن از ۳ رکن جسم و احساس و ذهن (فکر ) فقط جسم ماست که در این فعالیت شرکت دارد  . حواس و فکر ما همه جا هست مگر در کاری که در حال انجام آن هستیم .

سر سفره یا حرف می زنیم یا تلویزیون نگاه می کنیم و یا فکر دیروز و فردا هستیم . خلاصه اینکه احساس و ذهن ما در عمل غذا خوردن شرکت ندارند و این یعنی نزیستن در لحظه . این یعنی اتلاف انرژی .

هنگامی که تمام ارکان ما روی یک کار متمرکز باشند ما حد اکثر بهره را از آن کار خواهیم برید در غیر این صورت بخش عمده ای از انرژی خویش را تلف کرده ایم .

فکر می کنید چطور بعضی ها با یک دانه خرما چند روز سر می کنند؟ ؟؟؟؟ 

یکی از راه های زیستن در لحظه حال این است که کاری را که در حال انجام آن هستیم با هوشیاری کامل انجام دهیم و آگاه باشیم از انجام آن .

برای تمرین آن می توانیم مثلا به خود بگوییم که من الان قصد دارم دستهایم را بشویم و هنگام شستن دست به خود بگوییم که من الان در حال شستن دستهایم هستم و سعی کنیم آب را روی دستانمان حس کنیم . سعی کنیم فکر و  حواسمان را همواره هوشیار نگاه داریم .

باز هم در این مورد صحبت خواهیم کرد .

پست بعدی اواخر همین هفته 

تمرین نیروی حال  نوشته ی اکهارت تول 

حالا ادامه ی بحث

زمان زاییده ی ذهن خود ماست  همینطور هم مکان .  ماده انرژی زمان و مکان  ۴ رکن اصلی این جهان هستند . اما در حقیقت چیزی جز تصاویر و تصورات  شکل گرفته در ذهن  خود ما نمی باشند .

اگر یادتان باشد گفتیم که ما همان روح هستیم  وجودی فارغ از زمان و مکان  و فارغ از ماده . موجودی که می داند و می بیند و تجربه می کند  اما ابزاهایی به نام جسم و ذهن در اختیار اوست تا همانند غواصی که عالم زیر اب را مشاهده می کند بتواند عالم فیزیکی را تجربه کند .

ما در جهانی زندگی می کنیم که از انرژی خالص تشکیل شده و این انرژی سیال ماده ی اولیه ی همه چیز است . ذهن  می تواند تصاویر دلخواه خود را بر پهنه ی این سیاله ی بی شکل انرژی پدید آورد   و ماده  و جهان مادی را پدید آورد.

برای درک بهتر این موضوع تصاویری را تصور کنید که با نور های رنگی و متحرک بر پرده ای  پدید آورده شده اند  روی این پرده  ما اشکال و اشیائی  را می بینیم که کاملا واقی به نظر  می رسند اما  ما می دانیم که   واقعی نیستند و فقط تصویر هستند  با این حال  تاثیری که بر ما می گذارند  کمتر از یک تجربه ی واقعی نیست  . 

 همین موضوع در مورد تصاویر متحرک بر پرده ی سینما و صفحه ی تلویزیون هم صادق است

جهان ما هم همینطور است  مجموعه اشکالی که بر پرده ی ذهن ما شکل بسته اند  و ما  هم تماشاچی و هم بازیگر آن هستیم  . گاه بیرون از تصاویر و گاه جزئی از خود تصویر .  آن نور و انرژی اولیه واقعیست اما بقیه همه شکل است و صورت .

مثال دیگر جهان مجازی رایانه ایست  . با یک عینک مخصوص و یک نرم افزار وارد عالمی ۳ بعدی می شوید و در ان تجربیات جالبی خواهید داشت  حتی ممکن است ترس یا شادی را تجربه کنید اما می دانید که آنچه که می بینید واقعی نیست  .  با این وجود احساس شما  که حاصل تجربه ی این جهان مجازییست کاملا واقعی می باشد

جهانی که در ان زندگی می کنیم  جهانی مجازی  و رویا گونه است (و البته این نباید با توهم و جعلی بودن اشتباه گرفته شود  بلکه مجازی و قرار دادی است )

دریا و جنگل واقعیاتی مجازی هستند نه حقایقی مطلق  اما احساس شادی و لذتی  که از دیدن انها به ما  دست می  دهد کاملا واقعی است . ممکن است  تجربه ای مشابه را در رویا یا  در فضای ۳ بعدی مجازی داشته باشیم .  اما باز هم احساس شادی  و لذت حاصل از این تجربه  واقعی خواهد بود .

براستی واقعیت چیست ؟  من فکر می کنم  در جهان مجازی که ما در آن زندگی می کنیم دو واقعیت وجود دارد  اول احساس ما نسبت به تجربیاتمان  و دوم درسهایی که از تجربیاتمان می گیریم .

به نظر می آید که ما دانشجویان یک دانشگاه مجازی هستیم  که در فضای مجازی که در اختیار ما ست هم می آموزیم و هم شادی و اندوه را تجربه می کنیم .

همه ی اینها را گفتم که بگویم زمان زاییده ی ذهن خود ماست . زمان و مکان ما را اسیر خود کرده اند . اما ما به آنها برای آموختن نیاز داریم .  حضور در این دانشگاه مجازی به نوعی برای رشد ما لازم است اما مشکل این است که ما آنرا واقعیت می پنداریم . و نام این پندار  توهم است . توهم یعنی عدم آگاهی ما از مجازی بودن این جهان و پدیده هایش .

اکنون یک سوال دیگر  و آن اینکه  لحظه ی حال یعنی چه ؟

انگار کسی نمی خواد نظر بده ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

پست بعدی اوائل هفته ی آینده 

چه در این كالبد خاكی باشیم چه نیاشیم هموار در كلاس درس خداوند حضور داریم و همچنان رشد آگاهی ما ادامه خواهد داشت .... اگر بتوانید برای اعداد پایانی متصور شوید برای یاد گیری هم می توان پایانی متصور شد .

قانون 6 : آنجا ابدا بهتر از اینجا نیست

این قانون اشاره به مكان یا زمانی در آینده دارد . یعنی آرزوی ما .

عملا جز لحظه ی حال و مكان حال هیچ چیز دیگری وجود ندارد . نه گذشته و نه آینده . گذشته و آینده فقط و فقط در ذهن ما وجود دارند ( میظورم این نیست كه توهم هستند بلكه فقط در ذهن ما هستند و در همان ذهن قابل تجربه می باشند نه در عالم واقع )

ذهنی كه در لحظه سیر می كند لذت بودن را می چشد و ذهنی كه در گذشته و آینده سیر می كند اكنون خود را كه همه چیز اوست از دست می دهد .

آنجا ابدا بهتر از اینجا نیست ...

ما دبیرستان را به امید دانشگاه رفتن تمام می كنیم و احساس می كنیم آنجا شادی بیشتری منتظر ماست اما پس از مدتی آرزوی تمام كردن دانشگاه و آغاز یك كار جدید را داریم . گویی باز هم آنجا بهتر از اینجاست . وقتی سر كار یا زندگی خانوادگی رفتیم باز هم نارضایتی ما شروع می شود و باز هم آرزوی رفتن به جایی دیگر را داریم .

با این حساب چه تضمینی دارد كه آنجا بهتر از اینجا باشد ؟ چون همواره وقتی آنجا اینجا شد و ما به آرزویمان رسیدیم دو باره آرزوی آنجا را داریم . و همواره ذهن ما در آینده سیر می كند .

رشد كردن و پیشرفت كردن نه تنها اشكالی ندارد خیلی هم خوب است اما اینكه ما اینجا و اكنون خویش را كه همه چیز ماست با نارضایتی بگذرانیم نادرست است .

حال سوال این است . چگونه می توان علاوه بر تلاش برای تحقق رویا ها از لحظه ی حال و اینجا بودن خود نیز شاد و راضی باشیم ؟

اگر این احساس را دارید كه : ای كاش زود تر مرحله ی فعلی را تمام كنم تا به مرحله ی بعدی برسم .......یعنی شما در لحظه زندگی نمی كنید